شماره ۳۸۹ - درد می مرهم ریش دل بیمار غم است

درد می مرهم ریش دل بیمار غم است
ورنه از دولت ساقی می صافی چه کم است ۱

وصل لذت ندهد تا نچشی زهر فراق
لذت عشق هم از چاشنی زهر غم است ۲

درد جامی که رسد از تو غنیمت شمریم
در دو صافی ز کفت هرچه بود مغتنم است ۳

ای مسیحا نفس آخر چه شود گر ز کرم
بازپرسی که دل خسته ما درچه دم است ۴

چون کبوتر دل ما صید در و بام تو شد
پاس مرغ دل ما دار که صید حرم است ۵

کوس بدنامی ما در همه آفاق زدند
آتش سینه ما در همه عالم علم است ۶

کیست اهلی؟ که گدایی کند از لعل تو لیک
چشمه نوش لب لعل تو بحر کرم است ۷