شماره ۳۹۳ - سرو من برق صفت آمد و چون باد برفت

سرو من برق صفت آمد و چون باد برفت
سوخت صد خرمن جان و ز همه آزاد برفت ۱

او که هنگام سفر گفت فرامش نکنم
خود چنان رفت که نام منش از یاد برفت ۲

رفت از دیده چراغ و دل من تیره بماند
بر من سوخته دیدی که چه بیداد برفت ۳

دید ایدوست که از سنگدلیهای فلک
جان شیرین بچه شکل از بر فرهاد برفت ۴

گل برفت از چمن و غلغل عشاق بماند
بلبل غمزده را قوت فریاد برفت ۵

آنچه چون غنچه دل تنگ من اندوخت بصبر
آه کز فرقت آن گل همه بر باد برفت ۶

اهلی دلشده در فرقت آن سرو بسوخت
چون گیا کز سر او سایه شمشاد برفت ۷