حکایت - یکی را تب آمد ز صاحبدلان

یکی را تب آمد ز صاحبدلان
کسی گفت شکر بخواه از فلان ۱

بگفت ای پسر تلخی مردنم
به از جور روی ترش بردنم ۲

شکر عاقل از دست آن کس نخورد
که روی از تکبر بر او سر که کرد ۳

مرو از پی هرچه دل خواهدت
که تمکین تن نور جان کاهدت ۴

کند مرد را نفس اماره خوار
اگر هوشمندی عزیزش مدار ۵

اگر هرچه باشد مرادت خوری
ز دوران بسی نامرادی بری ۶

تنور شکم دم بدم تافتن
مصیبت بود روز نایافتن ۷

به تنگی بریزاندت روی رنگ
چو وقت فراخی کنی معده تنگ ۸

کشد مرد پرخواره بار شکم
وگر در نیابد کشد بار غم ۹

شکم بنده بسیار بینی خجل
شکم پیش من تنگ بهتر که دل ۱۰