شماره ۴۱۶ - آن آفتاب حسن سحر میل باده کرد

آن آفتاب حسن سحر میل باده کرد
صبح سعادتم در دولت گشاده کرد ۱

گفتم سگ توام نظر از من بخشم تافت
خشمی که صدهزار محبت زیاده کرد ۲

گفت آدمی نیی سگ من چون شوی بین
این مردمی که آن صنم حورزاده کرد ۳

در گلشن امید از آن غنچه لب دمید
بویی که خاور گل همه را مست باده کرد ۴

گفتم که ساغری به کفم نه بناز گفت
بیهوده کی توان طلب نا نهاده کرد ۵

سیلاب شوق آمد و نقش خیال فهم
شست از دل آنچنان که مرا لوح ساده کرد ۶

اهلی که همتش بفلک سر نمی نهاد
سیلی عشق عاقبتش سر فتاده کرد ۷