هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و فداکاری بیحد شاعر به معشوق است. شاعر از سوختن در راه عشق، غمهای عاشقان، و حسادت دیگران سخن میگوید و مخاطب را به بیداری و هوشیاری دعوت میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند حسادت و غم نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۴۵ - گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته اند
گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته اند
همه این سوختگی ها ز من آموخته اند ۱
عاشقان از غم خال تو چو موران حریص
در درون خرمنی از تخم غم اندوخته اند ۲
آتش آه من سوخته دل سهل مبین
که چراغ فلک از آه من افروخته اند ۳
بنده مردم رندم که ببازار جهان
بدو عالم سر یکموی تو نفروخته اند ۴
دیده دل بگشا اهلی و غافل منشین
که حسودان بشکست تو نظر دوخته اند ۵
همه این سوختگی ها ز من آموخته اند ۱
عاشقان از غم خال تو چو موران حریص
در درون خرمنی از تخم غم اندوخته اند ۲
آتش آه من سوخته دل سهل مبین
که چراغ فلک از آه من افروخته اند ۳
بنده مردم رندم که ببازار جهان
بدو عالم سر یکموی تو نفروخته اند ۴
دیده دل بگشا اهلی و غافل منشین
که حسودان بشکست تو نظر دوخته اند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۴۴ - یار شد مست و دل ما بفغان باز آورد
گوهر بعدی:شماره ۴۴۶ - گر حسن و دلبری بتو مهپاره داده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.