هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عشق، محرومیت، و رنجهای عاشق سخن میگوید. شاعر بیان میکند که عشق واقعی تنها به اهلش داده میشود و دیگران از درک آن محرومند. همچنین، اشارهای به ناپایداری دنیا و ارزش معنوی عشق دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری داشته باشد.
شماره ۴۵۷ - هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند
هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهند
بخدا گر همه خضرست که آبش ندهند ۱
صورت خوب تو کز دیده ما پنهان است
گنج حسن است نشان جز بخرابش ندهند ۲
وه که این سنگدلان صید جگر تشنه خود
بکشند وز دم آبی به ثوابش ندهند ۳
سخن ناصح ما نیست بجز توبه ز عشق
گر سخن این بود آن به که جوابش ندهند ۴
هر کرا باده دهند از لب خود نوش لبان
جز دل سوخته خویش کبابش ندهند ۵
خلوت تیره اهلی که تو دوزخ شمری
خوش بهشتی است اگر خلق عذابش ندهند ۶
بخدا گر همه خضرست که آبش ندهند ۱
صورت خوب تو کز دیده ما پنهان است
گنج حسن است نشان جز بخرابش ندهند ۲
وه که این سنگدلان صید جگر تشنه خود
بکشند وز دم آبی به ثوابش ندهند ۳
سخن ناصح ما نیست بجز توبه ز عشق
گر سخن این بود آن به که جوابش ندهند ۴
هر کرا باده دهند از لب خود نوش لبان
جز دل سوخته خویش کبابش ندهند ۵
خلوت تیره اهلی که تو دوزخ شمری
خوش بهشتی است اگر خلق عذابش ندهند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۵۶ - در چنگ غمت سخت اسیرم چه توان کرد؟
گوهر بعدی:شماره ۴۵۸ - زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.