شماره ۴۵۸ - زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند

زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اند
عیبم چه میکنی که چنین آفریده اند ۱

روی تو بود قبله گه آسمانیان
روزی که آسمان و زمین آفریده اند ۲

آه این چه قسمتست که هر محنتی که هست
از بهر عاشقان حزین آفریده اند ۳

هرگز زمهر چرخ ندیدیم غیر کین
مهر سپهر را پی کین آفریده اند ۴

اهلی ز گفتگو نتواند خموش شد
چون بلبلش برای همین آفریده اند ۵