شماره ۴۸۰ - نیست جان رفتن که نور از چشم روشن میرود

نیست جان رفتن که نور از چشم روشن میرود
این بود کان نور چشم از دیده من میرود ۱

دست من گیرید یا دامان او کز رفتنش
پایم از جا صبرم از دل جانم از تن میرود ۲

همچو برق از دیده رفت آن شوخ خرمن سوز من
وه که از آه درون دودم به خرمن میرود ۳

دامن چون دامن صحراست دایم لاله زار
بسکه خون دل ز چشمم تا بدامن میرود ۴

چشم ما گلشن شد از خون جگر و آن سروناز
میگذارد چشم ما و سوی گلشن میرود ۵

خلق پندارند کاتش در سرای من فتاد
شب چو دود دل ز آهم سوی روزن میرود ۶

سوی گلشن آن پری با مردم بیگانه رفت
اهلی دیوانه از جورش بگلخن میرود ۷