شماره ۴۸۲ - چو شهسوار مرا رخ ز باده گلگون شد

چو شهسوار مرا رخ ز باده گلگون شد
عنان توسن عقلم ز دست بیرون شد ۱

بیک نظاره دلم برد و مست خویشم کرد
چنانکه هیچ ندانم که حال دل چون شد ۲

چو آن پری ز گل چهره برفکند نقاب
هزار همچو من از یک نظاره مجنون شد ۳

ندانم از چمن کیست آنگل خندان
که همچو غنچه ز شوقش هزار دل خون شد ۴

فغان که دمبدم آن نازپیشه چون مه نو
بحسن روز فزون ناز حسنش افزون شد ۵

چه غم که سوخته جانی بباد شد خاکش
که همچو دره غبارش به چشم گردون شد ۶

دلا، گدای نظر شو که زر پرست چو گنج
بخاک تیره فرو رفت اگرچه قارون شد ۷

ز خار خار غم عشق ازین چمن اهلی
شهید نرگس مخمور و لعل میگون شد ۸