شماره ۵۳۱ - صید آن شوخم که هرگه بزم عشرت مینهد

صید آن شوخم که هرگه بزم عشرت مینهد
زلف بر رخ میگشاید دام صحبت می نهد ۱

آفتاب من که میل کس ندارد ذره یی
گرم مهری گر نماید داغ حسرت می نهد ۲

برخسان گل میفشاند از گلستانش صبا
دره اهل محبت خار محنت می نهد ۳

پا به چشمم کی نهد با اینهمه خار مژه
او که بر برگ گل تر پا بزحمت می نهد ۴

بار عشق او که کس را برگ کاهی تاب نیست
می نهد بر جان من صد کوه و منت می نهد ۵

گر چو شمع آنماه رویم داغ پیشانی کشد
داغ جورش بر سر من تاج عزت می نهد ۶

هرکجا اهلی نشان پای او بر خاک یافت
سر بجای پایش از روی محبت می نهد ۷