هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از عشق و شوق شدید، رنجهای عاشقانه و از دست دادن هوش در برابر معشوق سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویری مانند شمع، تیغ و زخم، احساسات خود را بیان میکند و از ناامیدی و امیدواری در عشق مینویسد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند زخم و از دست دادن هوش ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
شماره ۵۶۱ - آن گل چو شمع بر من مدهوش میزند
آن گل چو شمع بر من مدهوش میزند
خونم ز شوق تیغ دگر جوش میزند ۱
چون شمع هرکه سوخته شد دل نهد به نیش
خام است عاشقی که دم از نوش میزند ۲
هم خود مگر ز لطف بفریاد من رسد
زین زخمها که بر من خاموش میزند ۳
گفتی مرو ز هوش بوصلش، چنان کنم
کاول بیک کرشمه ره هوش میزند ۴
دام ره است خرقه صد پاره هوش دار
کان خرقه پوش راه قبا پوش میزند ۵
اهلی مگو که که کشت مرا در گوش او
کاین نکته پهلویی به بنا گوش میزند ۶
خونم ز شوق تیغ دگر جوش میزند ۱
چون شمع هرکه سوخته شد دل نهد به نیش
خام است عاشقی که دم از نوش میزند ۲
هم خود مگر ز لطف بفریاد من رسد
زین زخمها که بر من خاموش میزند ۳
گفتی مرو ز هوش بوصلش، چنان کنم
کاول بیک کرشمه ره هوش میزند ۴
دام ره است خرقه صد پاره هوش دار
کان خرقه پوش راه قبا پوش میزند ۵
اهلی مگو که که کشت مرا در گوش او
کاین نکته پهلویی به بنا گوش میزند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۰ - آب حیات اگر بسر کوی او رود
گوهر بعدی:شماره ۵۶۲ - ابر نوروزی چو گل را بر ورق شبنم زند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.