خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با استفاده از استعارههای زیبا مانند فلک، مشعل، شمع و گل، به مفاهیمی مانند عشق، گذرایی زندگی، و اهمیت درک حقیقت میپردازد. شاعر تأکید میکند که دنیا فانی است و عشق حقیقی تنها در نزد اهل دل یافت میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات عاشقانه نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۷۸ - فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد
فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد
زرشگ صحبت رندان مدام میسوزد ۱
فروغ مشعل دولت چو برق در گذرست
چراغ گوشه نشین صبح و شام میسوزد ۲
دلا بچرب زبانی خیال وصل مپز
که شمع مجلس ازین فکر خام میسوزد ۳
اگر عزیزم اگر خوار بگذرم زین در
که خار و گل همه آنجا تمام میسوزد ۴
فروغ حسن جهانسوز او بین اهلی
مپرس کز دل و جانت کدام میسوزد ۵
زرشگ صحبت رندان مدام میسوزد ۱
فروغ مشعل دولت چو برق در گذرست
چراغ گوشه نشین صبح و شام میسوزد ۲
دلا بچرب زبانی خیال وصل مپز
که شمع مجلس ازین فکر خام میسوزد ۳
اگر عزیزم اگر خوار بگذرم زین در
که خار و گل همه آنجا تمام میسوزد ۴
فروغ حسن جهانسوز او بین اهلی
مپرس کز دل و جانت کدام میسوزد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۷۷ - گرسنه شرح زخمت گوید گنه ندارد
گوهر بعدی:شماره ۵۷۹ - روی نیاز ما همه دم بر زمین بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
