هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، با استفاده از استعارههای زیبا مانند فلک، مشعل، شمع و گل، به مفاهیمی مانند عشق، گذرایی زندگی، و اهمیت درک حقیقت میپردازد. شاعر تأکید میکند که دنیا فانی است و عشق حقیقی تنها در نزد اهل دل یافت میشود.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات عاشقانه نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۷۸ - فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد
فلک که مشعل مهرش زبام میسوزد
زرشگ صحبت رندان مدام میسوزد ۱
فروغ مشعل دولت چو برق در گذرست
چراغ گوشه نشین صبح و شام میسوزد ۲
دلا بچرب زبانی خیال وصل مپز
که شمع مجلس ازین فکر خام میسوزد ۳
اگر عزیزم اگر خوار بگذرم زین در
که خار و گل همه آنجا تمام میسوزد ۴
فروغ حسن جهانسوز او بین اهلی
مپرس کز دل و جانت کدام میسوزد ۵
زرشگ صحبت رندان مدام میسوزد ۱
فروغ مشعل دولت چو برق در گذرست
چراغ گوشه نشین صبح و شام میسوزد ۲
دلا بچرب زبانی خیال وصل مپز
که شمع مجلس ازین فکر خام میسوزد ۳
اگر عزیزم اگر خوار بگذرم زین در
که خار و گل همه آنجا تمام میسوزد ۴
فروغ حسن جهانسوز او بین اهلی
مپرس کز دل و جانت کدام میسوزد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۶۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۷۷ - گرسنه شرح زخمت گوید گنه ندارد
گوهر بعدی:شماره ۵۷۹ - روی نیاز ما همه دم بر زمین بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
