حکایت عضد و مرغان خوش آواز

عضد را پسر سخت رنجور بود
شکیب از نهاد پدر دور بود ۱

یکی پارسا گفتش از روی پند
که بگذار مرغان وحشی ز بند ۲

قفسهای مرغ سحر خوان شکست
که در بند ماند چو زندان شکست؟ ۳

نگه داشت بر طاق بستان سرای
یکی نامور بلبل خوش‌سرای ۴

پسر صبحدم سوی بستان شتافت
جز آن مرغ بر طاق ایوان نیافت ۵

بخندید کای بلبل خوش نفس
تو از گفت خود مانده‌ای در قفس ۶

ندارد کسی با تو ناگفته کار
ولیکن چو گفتی دلیلش بیار ۷

چو سعدی که چندی زبان بسته بود
ز طعن زبان آوران رسته بود ۸

کسی گیرد آرام دل در کنار
که از صحبت خلق گیرد کنار ۹

مکن عیب خلق، ای خردمند، فاش
به عیب خود از خلق مشغول باش ۱۰

چو باطل سرایند مگمار گوش
چو بی‌ستر بینی بصیرت بپوش ۱۱