شماره ۵۸۳ - شام غم دل خستگانرا بی تو جان بر لب رسد

شام غم دل خستگانرا بی تو جان بر لب رسد
تیره گردد روز بیماران چو وقت شب رسد ۱

از تب غم چون نگریم یا نسوزم همچو شمع
چون بمغز استخوانم آتش آن تب رسد ۲

کی به چشم من رسد از خاک پایت سرمه یی
چشم میدارم که گردی از سم مرکب رسد ۳

یار مهمانست ساقی بده کاین فرصتی است
کی دگر در خانه بخت من این کوکب رسد ۴

من چه کارم با حدیث یوسف زندانی است
بنده آن سرو آزادم که از مکتب رسد ۵

زاهدا، می پیش صاحب مشربست آب حیات
حیف باشد آب حیوان گر به بیمشرب رسد ۶

ما کجا اهلی و صاف چشمه نوش از کجا
جرعه جامی مگر زان شوخ شیرین لب رسد ۷