خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق و اشتیاق سخن میگوید، با اشاراتی به مفاهیمی مانند دلربایی، حیا، آتش عشق (مانند آتش مجنون)، و امید به وصال. شاعر از نور دل و چراغ عشق میگوید و گاهی از ناامیدی و محنت نیز یاد میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'آتش مجنون' نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.
شماره ۵۹۴ - چراغ چشم دل آن دلربا بر افروزد
چراغ چشم دل آن دلربا بر افروزد
که تا نگاه کنی از حیا بر افروزد ۱
خوش است آتش مجنون و شان خرمن سوز
نه آتشی که ز باد هوا بر افروزد ۲
چو آفتاب وصالت نمی شود طالع
چراغ طالع ما از کجا بر افروزد ۳
رخش ز دیدنم آن آفتاب دل افروخت
چو آشنا نگرد آشنا بر افروزد ۴
فلک چراغ دلم گر نمی کند روشن
به رغم آتش محنت چرا بر افروزد ۵
ز شمع بخت تو اهلی فروغ دل دورست
مگر زعیب چراغی خدا بر افروزد ۶
که تا نگاه کنی از حیا بر افروزد ۱
خوش است آتش مجنون و شان خرمن سوز
نه آتشی که ز باد هوا بر افروزد ۲
چو آفتاب وصالت نمی شود طالع
چراغ طالع ما از کجا بر افروزد ۳
رخش ز دیدنم آن آفتاب دل افروخت
چو آشنا نگرد آشنا بر افروزد ۴
فلک چراغ دلم گر نمی کند روشن
به رغم آتش محنت چرا بر افروزد ۵
ز شمع بخت تو اهلی فروغ دل دورست
مگر زعیب چراغی خدا بر افروزد ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹۳ - تا من از مادر نزادم غم کا زاییده شد
گوهر بعدی:شماره ۵۹۵ - با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.