شماره ۵۹۵ - با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود

با جان چو شد سرشته غم عشق چون رود
جان را برون کنم مگر این غم برون رود ۱

هر عاقلی که شیفته روی و موی تست
آخر چو شمع بر سر داغ جنون رود ۲

منعم مکن ز گریه خون کز فراق تو
دردی برون ز سینه به هر قطره خون رود ۳

توسن بعشوه تند مران از خدا بترس
زور تو چند بر سر مور زبون رود ۴

ناصح برو که صبر و سکون کار عشق نیست
کار خرد بود که به صبر و سکون رود ۵

گر کوهکن فرو نخورد گریه های خون
خوناب حسرت از جگر بیستون رود ۶

اهلی چو لاله سینه بناخن چه بر شکافت
باور مکن که داغ تواش از درون رود ۷