شماره ۶۰۲ - خوش روزگار وصل که ما را دویی نبود

خوش روزگار وصل که ما را دویی نبود
تا روزگار بود بدین نیکویی نبود ۱

در جان من تو بودی و من در دل توهم
من در تو محو و با تو نشان تویی نبود ۲

خوش آنکه بود داروی درد دل از وصال
زخم فراق و زحمت بی دارویی نبود ۳

بادام وار در تک یک پیرهن دو مغز
بودیم همچو یک تن و ما را دویی نبود ۴

بود از کمان بخت گشاد دل ضعیف
صید مراد دل بقوی بازویی نبود ۵

جادوی فتنه جوی دو چشم ترا نظر
پر فتنه با وجود چنان جادویی نبود ۶

پیوند از آن گسست که با زلف هندویت
سر رشته وفا ز رگ هندویی نبود ۷

اهلی که صید آهوی چشمت بمردمی است
هرگز شکار کس بکمان ابرویی نبود ۸