شماره ۶۰۸ - رخت که پیر و جوان را بیک نظر سوزد

رخت که پیر و جوان را بیک نظر سوزد
چه آتش است ندانم که خشک و تر سوزد ۱

حدیث ناله من کآتشی جگر سوزست
ترا بگوش نگیرد مرا جگر سوزد ۲

بوصل اگر قدری مرهم دلم کردی
بداغ هجر تو جانم صد آنقدر سوزد ۳

دلا چو سوختی از غم دگر چه می ترسی
ز هستی تو چه باقی است تا دگر نسوزد ۴

دوای داغ دلم صبر شد چه چاره کنم
که مرهم دلم از داغ بیشتر سوزد ۵

ببال خود که تواند پرید؟ سوی تو شمع
که اول آتش شوق تو بال و پر سوزد ۶

سخن درست بگویم، ستم بود اهلی
که طوطیی چو من از حسرت شکر سوزد ۷