شماره ۶۵۵ - نیشکر قامت من آنکه دل من دارد

نیشکر قامت من آنکه دل من دارد
سبز تلخی است که شیرینی ازو می بارد ۱

تا چه برمیدهد آخر غم آن سرو که دل
روزگاری است که این تخم بلا میکارد ۲

شکرین لعل لبش را سپه خط چو گرفت
چون مگس عاشق مسکین پس سر میخارد ۳

آخر ای همنفسان کیست که از راه کرم
خاری از پای من سوخته بیرون آرد ۴

بار دل چند کشی اهلی ازین سنگدلان؟
باری از جان تو این بار خدا بردارد ۵