هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد فراق و اشتیاق به معشوق است. شاعر از رنج دوری و انتظار برای دیدار یار میگوید و معشوق را به خورشیدی تشبیه میکند که دیگران در برابر تابش آن ناتوانند. همچنین، اشارهای به فنا شدن عاشق در راه معشوق دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۷۷۲ - بر من خسته رقیبان چو گذر می آرند
بر من خسته رقیبان چو گذر می آرند
می طپد دل که از آن مه چه خبر می آرند ۱
زان شهیدان ترا دست در آغوش خودست
که خیال تو در اندیشه به بر می آرند ۲
چشم خون ریز بپوشم ز رخت لاله صفت
گرم از کاسه سر چشم بدر می آرند ۳
از تو چون سایه گریزند بتان هر طرفی
که تو خورشیدی و کم تاب نظر می آرند ۴
سوخت از خوی تو اهلی چو دمی با تو نشست
پس حریفان تو چون با تو بسر می آرند ۵
می طپد دل که از آن مه چه خبر می آرند ۱
زان شهیدان ترا دست در آغوش خودست
که خیال تو در اندیشه به بر می آرند ۲
چشم خون ریز بپوشم ز رخت لاله صفت
گرم از کاسه سر چشم بدر می آرند ۳
از تو چون سایه گریزند بتان هر طرفی
که تو خورشیدی و کم تاب نظر می آرند ۴
سوخت از خوی تو اهلی چو دمی با تو نشست
پس حریفان تو چون با تو بسر می آرند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۷۱ - هیچم ز گریه قدر برین خاک کو نماند
گوهر بعدی:شماره ۷۷۳ - داغت خبر ز سوز من دل فکار کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.