شماره ۸۰۱ - خوش آنک مست شوی تا بهانه برخیزد

خوش آنک مست شوی تا بهانه برخیزد
تو باشی و من و شرم از میانه برخیزد ۱

مکن زخواب دو نرگس چو بوسه دزدم
وگر نه فتنه یی از هر کرانه برخیزد ۲

نهال عشق نشاندم به دل چو دانستم
که رستخیز جهانم ز خانه برخیزد ۳

خوش آن حریف که گر مرغ بسملش سازد
بخاک افتد و خوش عاشقانه برخیزد ۴

همان به است که بندم چو غنچه لب ورنه
ز آتش جگرم صد زبانه برخیزد ۵

قیامت است جمال تو ای بهشتی روی
مکش نقاب که شور از زمانه برخیزد ۶

بر استان تو اهلی نه آنچنان افتاد
که تا قیامت ازین آستانه برخیزد ۷