شماره ۸۱۲ - سرم فدای رهی باد کان سوار آید

سرم فدای رهی باد کان سوار آید
سری که خاکره او نشد چه کار آید ۱

تو جلوه یی کن و صد مرغ دل بدام آور
چه حاجت است که طاووس در شکار آید ۲

خوش است گفت و شنید تو بی حکایت غیر
بلی خوش است نسیمی که بی غبار آید ۳

مگر تو روی بپوشی پری صفت که دمی
دل رمیده ما باز باقرار آید ۴

مران چو ذره محبان خویش ای خورشید
که گر یکی رود از دیده صدهزار آید ۵

ز گریه اهلی اگر آب زندگی باری
درخت بخت تو خشک است کی ببار آید ۶