شماره ۸۱۳ - عیبم مکن که عقل تو از کف زمام داد

عیبم مکن که عقل تو از کف زمام داد
بس جان که دل به پختن سودای خام داد ۱

نشنیده یی که عشق عنان مراد دل
از دست شه ربود و بدست غلام داد ۲

دانی سر نیاز مرا خاک ره که کرد
آنکس که سر و ناز بتانرا خرام داد ۳

هشیار تا بصبح قیامت کجا شود
مستی که دل بشاهد و ساقی و جام داد ۴

صوفی چو دید نگس سرمست یار ما
یکباره ترک تقوی و ناموس و نام داد ۵

اهلی مجوی کام که این چرخ کج نهاد
در کام اژدها کشد آنرا که کام داد ۶