هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد فراق و اشتیاق به وصال معشوق است. شاعر با زبانی پراحساس از گل و سرو، مرغ دل، صبح و شام، جام باده و... به عنوان نمادهایی برای بیان عشق و فراق استفاده می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند، رحمت نماید و پیامش را برساند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'باده جانبخش' ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر مناسب نباشد.

شماره ۸۲۵ - سنبل بگشا بر گل و سروت به خرام آر

سنبل بگشا بر گل و سروت به خرام آر
مرغ دل ما را ز عدم باز بدام آر ۱

تا کی بمراد دل خود صبح کنی شام
صبحی بمراد دل ما نیز بشام آر ۲

لب بر لب جامی و مرا جان بلب از غم
جانم بلب خویش بجای لب جام آر ۳

یکبار لب آور که ببوسم بهمه عمر
این باده جانبخش نگویم که مدام آر ۴

با یار جفا پیشه ز فریاد چه حاصل
گو آتش دل هم علم داد ببام آر ۵

ای جان، که بود غیر تو محرم بر جانان؟
برخیز و پیامی ببر و هم تو پیام آر ۶

گو یاد کن از کشته هجران بسلامی
در کلبدش بار دگر جان بسلام آر ۷

اهلی است غلام تو چو شد پیر مرانش
ای تازه جوان رحم بر این پیر غلام آر ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۸۲۴ - سوز دلم باتو گفت حرف نهانی دگر
گوهر بعدی:شماره ۸۲۶ - یا مکن قول بتان گوش و بما خرده مگیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.