هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و درد دل سخن میگوید. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود میگوید و بیان میکند که حتی کوهها نیز تحمل این زیبایی را ندارند. شاعر همچنین به ناتوانی خود در ترک عشق اشاره میکند و اینکه هر بار که معشوق را میبیند، دوباره عشقش آغاز میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۸۴۹ - المنه لله که دگر مرغ خوش آواز
المنه لله که دگر مرغ خوش آواز
قانون غزل کرد بمضراب زبان ساز ۱
چون لاله دلم چاک شد از باد بهاری
وقت است که این داغ کهن تازه شود باز ۲
هرگز بزمین توسن بختش نرساند
هرچند بدان میل کند سرو سرافراز ۳
آن حسن پریوش که تحمل نکند کوه
دیوانه کند لا به کز آن پرده برانداز ۴
اهلی چه کند توبه ز معشوق پرستی
کآخر چو بتی دید همان میکند آغاز ۵
قانون غزل کرد بمضراب زبان ساز ۱
چون لاله دلم چاک شد از باد بهاری
وقت است که این داغ کهن تازه شود باز ۲
هرگز بزمین توسن بختش نرساند
هرچند بدان میل کند سرو سرافراز ۳
آن حسن پریوش که تحمل نکند کوه
دیوانه کند لا به کز آن پرده برانداز ۴
اهلی چه کند توبه ز معشوق پرستی
کآخر چو بتی دید همان میکند آغاز ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۴۸ - هرچند که چون شمع مرا سوخته یی باز
گوهر بعدی:شماره ۸۵۰ - ای برق محبت که ره من زده یی باز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.