هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عشق نافرجام و رنجهای عاشقانه سخن میگوید. شاعر از بیرحمی معشوق و دردهای دل شکسته مینالد و با استفاده از استعارههایی مانند غنچه، گل، خار و بلبل، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، اشارهای به داستان یوسف و یعقوب دارد که نشاندهنده عمق رنج و انتظار است.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه پیچیده و استعارههای ادبی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، لحن غمگین و بیان رنج عشق نافرجام更适合 خوانندگانی با درک بالاتر از احساسات و ادبیات.
شماره ۸۷۷ - چون کعبه هرانکس که نشد شاد بکویش
چون کعبه هرانکس که نشد شاد بکویش
گر قبله بود کس نکند روی برویش ۱
هرگه به تبسم بگشاد آن دهن تنگ
بر تنگدلان رحم نشد یکسر مویش ۲
از بسکه کشد غنچه صفت رو بهم از خشم
صد چاک چو گل شد دلم از تنگی خویش ۳
ای باد اگر آن نوگل بیرحم بعاشق
زنهار نبخشید تو زنهار بگویش ۴
گر خار دل آزردن بلبل نبود عیب
زشت است اگر بدرسد از روی نکویش ۵
اهلی ز خریداری یوسف چه زنی دم
یعقوب صفت چشم همیدار به بویش ۶
گر قبله بود کس نکند روی برویش ۱
هرگه به تبسم بگشاد آن دهن تنگ
بر تنگدلان رحم نشد یکسر مویش ۲
از بسکه کشد غنچه صفت رو بهم از خشم
صد چاک چو گل شد دلم از تنگی خویش ۳
ای باد اگر آن نوگل بیرحم بعاشق
زنهار نبخشید تو زنهار بگویش ۴
گر خار دل آزردن بلبل نبود عیب
زشت است اگر بدرسد از روی نکویش ۵
اهلی ز خریداری یوسف چه زنی دم
یعقوب صفت چشم همیدار به بویش ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۱۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۷۶ - ای دل گه وصلش بجوار دگران باش
گوهر بعدی:شماره ۸۷۸ - امشب که چراغ نظری چرب زبان باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.