شماره ۹۰۶ - ای اجل مهلت من ده که ببوسم دامنش

ای اجل مهلت من ده که ببوسم دامنش
دشمنم نیزمکش تا بکشد رشگ منش ۱

چون شکایت کنم از دوست که خون ریخت مرا
هرکه شد کشته ز معشوق نباشد سخنش ۲

دهنش گفت که دردت کنم از بوسه دوا
جای آنست که صد بوسه زنم بر دهنش ۳

مبتلای قفس تن نشدی طوطی جان
گر نبودی هوس آن لب شکر شکنش ۴

اهلی آن روز که چون لاله سر از خاک زند
غرقه در خون جگر سوخته بینی کفنش ۵