شماره ۹۰۷ - نمیخواهد که دست کس رسد بر طاق ابرویش

نمیخواهد که دست کس رسد بر طاق ابرویش
بود پیوسته آن ابرو بلند از تندی خویش ۱

چنین در خاک و خون افتاده ام مگذرا ای همدم
که میترسم بخون من کشد تهمت سگ کویش ۲

پی تسکین دل خواهم نشینم پهلویش لیکن
دلم افزون طپد هرگه رسد پهلو به پهلویش ۳

همان بهتر که لب بندم زآه گرم پیش او
مبادا در عرق افتد زآه من گل رویش ۴

سگ مشکین غزال خود من از بوی خوشم باری
که هرجا بگذرد خلقی برآسایند از بویش ۵

مبین زنهار ای همدم چو اهلی سرو قد او
که حسرت بار می آرد هوای سرو دلجویش ۶