هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و وفاداری به معشوق سخن می‌گوید. او از جفاهای معشوق شکایت دارد اما همچنان به او وفادار است و در هر حالتی حضور او را احساس می‌کند. شاعر همچنین از مفاهیمی مانند عشق، جفا، وفا، و عرفان استفاده کرده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۹۱۰ - نقش پای او که محراب دعا می یابمش

نقش پای او که محراب دعا می یابمش
سجده شکری کنم در هر کجا می یابمش ۱

زهره دیدن ندارم از جفای خوی او
گرچه با خود باز در عین وفا وی یابمش ۲

جور خوبان آتش افروزست و مهر آتشفشان
در وفا آن ذوق نبود کز جفا می یابمش ۳

بعد عمری چون گرفتم دامنش ندهم ز دست
گر نگیرم کام از او دیگر کجا می یابمش ۴

خانه یی کز برق دیدار بتی روشن نگشت
گر حریم کعبه باشد بی صفا می یابمش ۵

من نمیدانم که جانست اینکه دارم یا خیال
زین دو بیرون نیست باری آشنا می یابمش ۶

بر سر کوی مغان اهلی به کنج عافیت
پادشاه وقت بود اکنون گدا می یابمش ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۰۹ - هرکه شد سویش چو سایه در قفا می افتمش
گوهر بعدی:شماره ۹۱۱ - چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.