شماره ۹۵۴ - با هرگل نورسته که برخاست نشستیم

با هرگل نورسته که برخاست نشستیم
جز داغ جگر طرفی از این باغ نبستیم ۱

در قید تعلق پی دل چند توان بود
گفتیم طلاق دل آواره ورستیم ۲

چون ذره به خورشید وشان مهر چه ورزیم
چون در دل آنطایفه آن نیست که هستیم ۳

از توبه و طامات عجب نخل امیدی
بستیم بسی سال و بیک لحظه شکستیم ۴

خاک ره ما چرخ بلندست به همت
در دیده کوته نظران است که پستیم ۵

آن آهوی مستیم که در صیدگه عشق
جان صید تو کردیم و زدام تو نجستیم ۶

لطف سخن و حسن وفا برد دل از ما
اهلی نه که ما صورت دیوار پرستیم ۷