شماره ۹۶۷ - برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنم

برتافت رخ چو آینه آنماه چون کنم
نبود مجال دم زدنم آه چون کنم ۱

ره در دلم نمیدهد آن بت بهیچوجه
سنگین دل است در دل او راه چون کنم ۲

دستش بدست ساقی و زلفش بچنگ غیر
دست منست از همه کوتاه چون کنم ۳

خواهد دمید صبح وصال من از فراق
در مردنم چو شمع سحرگاه چون کنم ۴

ناگفتنیست عشق بتان چون حدیث گنج
کس راز حال خویشتن آگاه چون کنم ۵

گیرم به نا امیدی و جورش بسر برم
با جور بخت و طعنه بدخواه چون کنم ۶

اهلی مگو که از ذقنش دل نگاهدار
من مست بیخودم حذر از چاه چون کنم ۷