شماره ۹۸۵ - کنون که جامه چو من میدری که سر مستم

کنون که جامه چو من میدری که سر مستم
خوش است سینه صفایی اگر دهد دستم ۱

زلاف مردمی ام قید خود پسندی بود
سگ تو گشتم و از بند خویش وارستم ۲

بدان هوس که چو دیو انگان خورم سنگت
هزار شیشه ناموس و ننگ بشکستم ۳

تو آفتابی و من همچو عیسی از تجرید
بریدم از همه اشیا و با تو پیوستم ۴

به هیچ راه چو اهلی ندیدمت روزی
که سالها بامید تو باز ننشستم ۵