شماره ۹۸۸ - می ده که بی غبار غمی از جهان روم

می ده که بی غبار غمی از جهان روم
آلوده دل مباد کزین خاکدان روم ۱

خلق جهان بگریه من خنده گر زنند
طوفان شود ز گریه گهی کز جهان روم ۲

تا زنده ام چو شمع ندانند قدر من
قدر من آنگه است که من از میان روم ۳

تا دل ز من ربود سگ آستان او
هرگز دلم نداد کز آن آستان روم ۴

آن آفتاب حسن کجا سر نهد بمن
گر زیر پا نهم سر و بر آسمان روم ۵

گشتم غبار ره که به شبگیر تا صبا
شبها بکوی دوست ز دشمن نهان روم ۶

اهلی اگر بباغ جنان ساقیم نه اوست
دوزخ از آن به ام که بباغ جنان روم ۷