شماره ۹۹۲ - هر چند که خود دل ببلای تو سپردم

هر چند که خود دل ببلای تو سپردم
رحمی بکن ای ظالم بد مهر که مردم ۱

سیل ستمت عاقبت از جای مرا برد
هر چند که در کوی وفا پای فشردم ۲

مسکین من سر گشته که در وادی امید
هرگز به مراد دل خود راه نبردم ۳

با من سخن از هیچ مگویید و مپرسید
کز صفحه خاطر همه حرفی بستردم ۴

شاید که چو اهلی بچکد خون ز حدیثم
زینگونه که خون جگر از دست تو خوردم ۵