حکایت - کهن سالی آمد به نزد طبیب

کهن سالی آمد به نزد طبیب
ز نالیدنش تا به مردن قریب ۱

که دستم به رگ برنه، ای نیک رای
که پایم همی بر نیاید ز جای ۲

بدین ماند این قامت خفته‌ام
که گویی به گل در فرو رفته‌ام ۳

برو، گفت دست از جهان برگسل
که پایت قیامت برآید ز گل ۴

نشاط جوانی ز پیران مجوی
که آب روان باز ناید به جوی ۵

اگر در جوانی زدی دست و پای
در ایام پیری به هش باش و رای ۶

چو دوران عمر از چهل درگذشت
مزن دست و پا کآبت از سر گذشت ۷

نشاط از من آنگه رمیدن گرفت
که شامم سپیده دمیدن گرفت ۸

بباید هوس کردن از سر به در
که دور هوسبازی آمد به سر ۹

به سبزی کجا تازه گردد دلم
که سبزی بخواهد دمید از گلم؟ ۱۰

تفرج کنان در هوای و هوس
گذشتیم بر خاک بسیار کس ۱۱

کسانی که دیگر به غیب اندرند
بیایند و بر خاک ما بگذرند ۱۲

دریغا که فصل جوانی برفت
به لهو و لعب زندگانی برفت ۱۳

دریغا چنان روح پرور زمان
که بگذشت بر ما چو برق یمان ۱۴

ز سودای آن پوشم و این خورم
نپرداختم تا غم دین خورم ۱۵

دریغا که مشغول باطل شدیم
ز حق دور ماندیم وغافل شدیم ۱۶

چه خوش گفت با کودک آموزگار
که کاری نکریدم و شد روزگار ۱۷