شماره ۹۹۴ - چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم

چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنم
چون سگان ریش کهن را به زبان تازه کنم ۱

عشق تو (گشت) چو پروانه مرا بهر جلال
نه چو بلبل ز پی شهره و آوازه کنم ۲

شوق من بیش ز اندازه چو حسن تو مرنج
بر جمال تو نظر گرنه به اندازه کنم ۳

ملک دل رخنه چه شد از تو نظر چون بندم
تکیه بر ملک چه از بستن دروازه کنم ۴

گر به اهلی ندهی از سر زلفت تاری
نسخه جان خرابش به چه شیرازه کنم ۵