شماره ۱۰۴۹ - من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته ام

من که چون لاله ز داغ تو بر افروخته ام
رخ بر افروخته ام از می و دلسوخته ام ۱

رشته جان مرا سوزن مژگان تو بس
زین سبب چشم و دل از هر دو جهان دوخته ام ۲

غرقه بحر غمم چاره من خاموشیست
گرچه در دل همه خون چون صدف اندوخته ام ۳

باطن از مهر تو چون جام جمم غیب نماست
تا نگویی که همین ظاهری افروخته ام ۴

در دهن نام حبیب است چو طوطی اهلی
که ز استاد همین یکسخن آموخته ام ۵