شماره ۱۰۶۵ - کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هم

کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هم
وه که کرد از تیغ او محرومم از فتراک هم ۱

خوانده ام خاک رهت خود را و میترسم هنوز
کاشکی بودی فروتر پایه یی از خاک هم ۲

گشته خاموشم ولیکن از شکاف سینه ام
ناله ها خیزد ز غم صد آه آتشناک هم ۳

ایکه میگویی نهان کن راز عشقش چون کنم
چون دل صدپاره دارم سینه صد چاک هم ۴

جان اهلی سوی هر آلوده یی منگر که نیست
قابل آیینه حسن تو جان پاک هم ۵