هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از توبه از می و درد سخن میگوید، اما سپس اعتراف میکند که توبه را شکسته است. او به دیدگاه صاحبنظران اشاره میکند و خود را درگیر عشق بتها میداند. شاعر تفاوت بین زاهد و خود را در پرستش بیان میکند و در نهایت اشاره میکند که عشق به وطن مانع سفر به کعبه شده است.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عرفانی و پیچیدهای مانند توبه، عشق و وطنپرستی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره به می و بتها ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۱۰۶۶ - تا بکی توبه کنیم از می و دردم شکنیم
تا بکی توبه کنیم از می و دردم شکنیم
توبه کردیم که از توبه دگر دم نزنیم ۱
چشم صاحب نظرانست بر آنگونه چشم
ما هم از گوشه کناری نظری می فکنیم ۲
نیست ما را خبر از گفت و شنید دو جهان
بسکه از شوق بتان با دل خود در سخنیم ۳
زاهدا، قبله پرستی تو و ما یار پرست
تو بدین عقل مسلمانی و ما برهمنیم ۴
اهلی از ما سفر کعبه بعیدست بسی
زانکه در میکده افتاده حب الوطنیم ۵
توبه کردیم که از توبه دگر دم نزنیم ۱
چشم صاحب نظرانست بر آنگونه چشم
ما هم از گوشه کناری نظری می فکنیم ۲
نیست ما را خبر از گفت و شنید دو جهان
بسکه از شوق بتان با دل خود در سخنیم ۳
زاهدا، قبله پرستی تو و ما یار پرست
تو بدین عقل مسلمانی و ما برهمنیم ۴
اهلی از ما سفر کعبه بعیدست بسی
زانکه در میکده افتاده حب الوطنیم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۶۵ - کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هم
گوهر بعدی:شماره ۱۰۶۷ - روزه بگذشت و هوای می بیغش دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.