شماره ۱۰۶۷ - روزه بگذشت و هوای می بیغش دارم

روزه بگذشت و هوای می بیغش دارم
از مه عید و شفق نعل در آتش دارم ۱

هرکه بینی خوشی خود طلبد جز من زار
که بدین ناخوشی خویش عجب خوش دارم ۲

خورده ام تیر تو چون آهو از آن بار دگر
از پی تیر دگر چشم به ترکش دارم ۳

مکن ایدوست قیاس طرب از رنگ رخم
که بصد خون جگر چهره منقش دارم ۴

جان جفا چند کشد کز تو بجان رحمت نیست
شرم باری من ازین جان بلاکش دارم ۵

در چنین قحط کرم شاکرم از پیر مغان
که اگر هیچ ندارم می بیغش دارم ۶

گفت اهلی چو طبیب تو منم دل خوشدار
من نه آنم که دل خسته مشوش دارم ۷