شماره ۱۰۸۸ - غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارم

غم چون تو آفتابی ز جهان پسند دارم
من اگر چو ذره پستم نظری بلند دارم ۱

دل ریش من متاعی نبود ولی مکن رد
که من از متاع عالم دل دردمند دارم ۲

بفراق خو گرفتم ز هلاک خود چه باکم
چو بمگر دل نهادم چه غم از گزند دارم ۳

شکرم مده چو طوطی سخنی بگو از آن لب
که من از لب تو مستم چه مذاق قند دارم ۴

چو گلم خجل ندانم که کدام زهر نوشتم
چکنم که صد جراحت من مستمند دارم ۵

ز کمند زلف هر سو چه نهی براه دامم
تو تعب مکش که منهم سر این کمند دارم ۶

نه دل است اینکه دارم بتن ضعیف اهلی
که بتار عنکبوتی مگسی ببند دارم ۷