شماره ۱۰۹۶ - من از صفای درون گر ز خود برون آیم

من از صفای درون گر ز خود برون آیم
چو آب دیده توان کز درت درون آیم ۱

اگرچه باد اجل برکند نهال تنم
اسیر خویشتنم جانب تو چون آیم ۲

تو همچو باد روی من چو خاک مضطربم
مگر دمی بنشینی که باسکون آیم ۳

چو آب دیده سبکروحتر از آنم من
که گر بسنجیم از خاک ره فزون آیم ۴

هزار همچو تو اهلی کم است در ره عشق
منت بدرگه آن دوست رهنمون آیم ۵