شماره ۱۱۰۳ - مگو که سر بگریبان نشسته غمناکم

مگو که سر بگریبان نشسته غمناکم
که مست بوی محبت ز سینه چاکم ۱

چو ذر مهر تو از خاک برگرفت مرا
همین بود شرفم ورنه من همان خاکم ۲

نظر بدیده ادراک در جهان کردم
بجز تو هیچ نیاید بچشم ادراکم ۳

خوشم به رندی و آلوده نیستم از زهد
اگرچه غرق گناهم ازین گنه پاکم ۴

بخاکپای تو سوگند میخورد اهلی
که خاک پای توام گر بر اوج افلاکم ۵