شماره ۱۱۰۵ - خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودم

خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودم
رفیق و همدم و همراز و همسخن بودم ۱

خوش آنکه جلوه چو میکرد آفتاب رخش
من آفتاب پرستی چو برهمن بودم ۲

خوش آنکه در چمن حسن آنگل از مستی
همی شکفت و منش بلبل چمن بودم ۳

خوش آنکه لعل لبش چونشکر فشان میشد
من از نشاط چون طوطی شکر شکن بودم ۴

خوش آنکه پیش لبش میگریست شیشه می
که من بخنده چو ساغر از آن دهن بودم ۵

خوش آنکه آن دهنم خاتم سلیمان بود
بر غم خصم من ایمن ز اهرمن بودم ۶

کنون ز نرگس او یک نظر مرا اهلی
امید نیست تو گویی که آن نه من بودم ۷