شماره ۱۱۱۲ - ذره خاکم و در کوی تو گر گم باشم

ذره خاکم و در کوی تو گر گم باشم
به که یکذره غبار دل مردم باشم ۱

اینچه مستی است که چونغنچه ببوی تو مرا
چاک گردد دل و در عین تبسم باشم ۲

صاف می گر نبود درد سفالیست بسم
من نه آنم که مقید به تنعم باشم ۳

گر کشندم نکنم ناله که مردن به از آن
کز رقیبان تو در بند ترحم باشم ۴

اهلی از میکده بیرون نروم تا بابد
بلکه گر خاک شوم خشت سر خم باشم ۵