هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از دردها و رنج‌های عشق و زندگی سخن می‌گوید. او با اشاره به داغ دل و رنج‌های ازلی، از گذر عمر و بی‌ثباتی دنیا می‌گوید. همچنین، به عشق الهی و امید به وصال با معشوق ازلی اشاره دارد و در نهایت، به آرامش و سعادت در حریم دوست امیدوار است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد و رنج عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۱۲۷ - از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریم

از جهان چون لاله داغت ایسهی قد میبریم
از ازل آورده ایم این داغ و با خود میبریم ۱

میرویم ازین چمن با دست خالی همچو گل
داغ دل کاورده ایم اینجا یکی صد میبریم ۲

جان من با عاشقان گر بد کنی نیکو بود
با رقیبان گر نکویی میکنی بد میبریم ۳

ساقیا از غمزه ما را می بحد خود بده
ورنه عیب ما مکن گر مستی از حد میبریم ۴

غلغل عیش حریفان است در طاس فلک
ما همین درد سر از طاق زبرجد میبریم ۵

غم مخور اهلی که آخر در حریم وصل دوست
ره بیمن دولت آل محمد میبریم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۲۶ - سگ توییم و بر آن در شکسته حال خوشیم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۲۸ - ایهمه آرزوی تو فکر من و خیال هم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.