شماره ۱۱۴۲ - دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدن

دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدن
گه منم باز پس از سایه و گه سایه ز من ۱

ایکه چون سایه مرا مهر تو برداشت ز خاک
چونکه بر داشتیم باز بخاکم مفکن ۲

رچه خواهی بکن آزار دل زار مکن
جام جم گر شکنی غم نبود دل مشکن ۳

باغبان جامه درد همچو گل از دست رخت
که بدور تو نگه کس نکند سرو و سمن ۴

بقلم هم نکشد مثل تو صورتگر چین
سرو نازی که بود لاله رخ و غنچه دهن ۵

آفتابا بچمن گر گذری سرو صفت
سجده قد تو چون سایه کند سرو چمن ۶

اهلی از داغ بتان شرط وفا سوختن است
یا بسوز از غم او یا ز وفا لاف مزن ۷