شماره ۱۱۴۴ - میخواست شب که داغ نهد دلستان من

میخواست شب که داغ نهد دلستان من
میساخت او فتیله و میسوخت جان من ۱

گو استخوان من سگ کویت مخور که هست
پیکان زهر دار تو در استخوان من ۲

خواهم زبان خویش برون آرم از دهان
تا نشنود حدیث تو کس از زبان من ۳

بی پرتوی ز آتش دل در هوای تو
هرگز برون نشد نفسی از دهان من ۴

تا جیب جان من نشود همچو غنچه چاک
ظاهر شود داغ نهان من ۵

گر زین دل کباب حریفان نه آگهند
بویی نمی برند ز آه و فغان من ۶

تا جان نسوخت شعله آهم نشد بلند
بی آتشی چراغ که افروخت جان من ۷

اهلی به ناتوانی من گر نکرد رحم
گو رحم کن بحال دل ناتوان من ۸