هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی به ستایش معشوق می‌پردازد که مانند ماه، نور چشم و چراغ عاشقان است. معشوق به عنوان تسکین‌دهنده دردها، مونس دل‌های تنها و تازه‌کننده باغ عشق توصیف شده است. شاعر بیان می‌کند که عاشقان هرگز از دیدن معشوق سیر نمی‌شوند و وجود او مانند نسیم رحمت و بوی بهشت است. در پایان، شاعر اطمینان می‌دهد که چراغ عشق با وجود معشوق همیشه روشن خواهد ماند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۱۱۶۳ - ای تو بروی همچو مه چشم و چراغ عاشقان

ای تو بروی همچو مه چشم و چراغ عاشقان
راحت جان بیدلان مرهم داغ عاشقان ۱

روشنی دو دیده یی، مونس دل رمیده یی
تازه بهار این چمن نوگل باغ عاشقان ۲

بسکه ز دیدن رخت سیر نمیشود نظر
یکنفس از نظاره ات نیست فراغ عاشقان ۳

گرنه نسیم رحمتت روز جزا رسد بخلق
بوی بهشت کی کند تازه دماغ عاشقان ۴

اهلی از آفت فنا غم نخوریم تا ابد
کز رخ شمع ما بود زنده چراغ عاشقان ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۶۲ - دارد رقیب بهر تو چشم حسد بمن
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶۴ - خوشا سنگ جفایت خوردن و هم در نفس مردن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.