شماره ۱۱۶۹ - آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از من

آشفته ام از هجر و تو آشفته تر از من
من بیخبر از خویش و تو هم بیخبر از من ۱

گفتم که صنوبر غم قدت برد از دل
او نیز خرابست بصد دل بتر از من ۲

از پند عزیزان زره خواری عشقت
گر من گذرم عشق ندارد گذر از من ۳

گرد دل از آهستگی خواهش جورت
عشق تو فرو شست بخون جگر از من ۴

چونشمع من استاده بجان بهر هلاکم
میرم ز فرح گر بودت میل سر از من ۵

کارم چو مه نو بتمنا می کشد از هجر
خورشید صفت گر نکنی کم نظر از من ۶

اهلی قدری دامنم آلوده گر از می
شاید که قضا عفو کند اینقدر از من ۷